Newsletter

Login Form



Czytaj także -

Aktualne wydanie

OkladkaSS-10-2017

20170725-edgetech-banner-160x600-polonaisEDG Swiat Szkla Skyscraper 160x600 BAU OK

EDG Swiat Szkla Skyscraper 160x600 BAU OK 

 

facebook12

czytaj newsy Świata Szkła

- więcej szklanej architektury

 

Baztech

Miesięcznik Świat Szkła

indeksowany jest w bazie

czasopism technicznych

 

 

baner konferencja 12 2017

Wydanie Specjalne

 

Fasady przeszklone termika akustyka odpornosc ogniowa 2016

 

okna pasywne 2015a

 

Fotowoltaika w architekturze okladka

 

20140808Przegrody przeciwpozarowe

 

konstrukcje szklane

 

20140533 Konstrukcje przeszklone 2

 

 

  

FF18 750x150px PL NEUGIERIG

 

 baner mochnik colorimo 750X100

 

lisec SS FastLAne

 

baner-2-krzywe

 

 

 

Technika dalles de verre i jej geneza
Data dodania: 28.01.09

Strukturalne witraże ze szkła i betonu w architekturze XX/XXI wieku

W latach trzydziestych XX wieku, francuscy artyści witrażowi, nawiązując do postępu technicznego i nowych materiałów pojawiających się w architekturze, podjęli próby unowocześnienia witrażu zarówno pod względem ideowym i estetycznym, jak też technologicznym. Jednym z nowych materiałów stosowanych w tym czasie w konstrukcjach budowlanych był beton zbrojony. Narodziła się więc idea zastosowania go także do realizacji nowoczesnych witraży.  

Mistrzowie witrażowi, Jean Gaudin i Auguste Labouret, opracowali odpowiednią technologię. W kierowanych przez nich paryskich pracowniach powstały pierwsze witraże z grubego (3 do 5 cm), kolorowego szkła i betonu, dodatkowo wzmocnione metalowym zbrojeniem.

 
 Metalowy element (billot) i specjalny młotek (marteline) do rozbijania płytki szklanej na poszczególne bryłki
 
 Przycinanie szkła

Te szklane płyty nazwano dalles de verre i pod tą nazwą figurują one do dzisiaj w terminologii witrażowej.

Dzięki tej technice powstał witraż strukturalny, rzeźbiarski i trójwymiarowy, którego trwałość okazała się nieporywnywalna z miękkością ołowiu i kruchością cienkiego szkła (o grub. 2 do 6 mm), w witrażu wykonanym techniką tradycyjną. Okazało się, że tego typu płyty można stosować nie tylko do wypełnienia otworów okiennych, ale także do konstrukcji całych ścian zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych.

Podjęto także próby zastąpienia betonu, jako materiału łączącego bryłki szkła, syntetyczną żywicą epoksydową. Miała ona te zaletę, że nie wymagała wzmocnień metalowym zbrojeniem. Płyty ze szkła i żywicy okazały się równie sztywne i trwałe, jak te z betonu, a jednocześnie odporne na wilgoć.

Celem tych technicznych i artystycznych poszukiwań było przede wszystkim maksymalne zintegrowanie sztuki witrażowej z architekturą nowoczesną pod każdym względem. Płyty z dalles de verre znalazły we Francji zastosowanie, szczególnie po drugiej wojnie światowej, przy odbudowie zniszczonych lub uszkodzonych zabytków architektury sakralnej.

Obecnie, w związku z rozwojem architektury współczesnej, pojawianiem się nowych materiałów i technologii, ta technika jest już rzadziej stosowana. Mimo tego, wielu artystów witrażowych we Francji nadal ją praktykuje, tworząc witrażowe przeszklenia w tym stylu do specyficznych obiektów architektonicznych, jak także do aranżacji wnętrz mieszkalnych.

 
 Wybór płytki szkła, jej wymiarów i miejsca w kompozycji całości
 
 Błękitna rozeta witrażowa na stole roboczym podczas składania jej z poszczególnych elementów szkła
 
 Błękitna rozeta witrażowa po ukończeniu. Tuluza 2001 r.
 
Ewa Grzech

więcej informacji: Świat Szkła 7-8/2006

 

Czytaj także --

 

 

01 chik