Login Form



Czytaj także -

Aktualne wydanie

Okladka SS-04-2018

20180123-BANNER-160X600-V3-PL FENSTERBAUEDG Swiat Szkla Skyscraper 160x600 BAU OK

EDG Swiat Szkla Skyscraper 160x600 BAU OK 

 

facebook12

czytaj newsy Świata Szkła

- więcej szklanej architektury

 

Baztech

Miesięcznik Świat Szkła

indeksowany jest w bazie

czasopism technicznych

 

 

konferencja 12 kwietnia 2018 1a

baner-2-krzywe

baner konferencja 12 2017

 

Wydanie Specjalne

 

Fasady przeszklone termika akustyka odpornosc ogniowa 2016

 

okna pasywne 2015a

 

Fotowoltaika w architekturze okladka

 

20140808Przegrody przeciwpozarowe

 

konstrukcje szklane

 

20140533 Konstrukcje przeszklone 2

 

katalog 2018 a

 

swiat szkla 750x100 2

 

sacroexpo 468x60 

Nowa architektura szkła w Japonii. Budynki użyteczności publicznej Część 2
Data dodania: 05.01.13

 

Zgodnie z zapowiedzią, prezentujemy część 2 artykułu [12], poświęconą głównie szklanej architekturze muzeów w Japonii. Przytoczona tu bibliografia obejmuje tylko pozycje [12] i [13], a pozycje wcześniejsze zawiera część 1 artykułu.

 

Zespoły muzealne najnowszej generacji
W ostatnich latach walory materiałowe szkła są często wykorzystywane w elewacjach kompleksów muzealnych. Jednym z ważnych ośrodków muzealnych w Tokio jest rejon Roppongi, gdzie istnieją trzy kompleksy muzealne nazywane „artystycznym trójkątem Roppongi”. Roppongi zaczęło się rozwijać  od 2003 r., kiedy ukończono budowę Roppongi Hills (Roppongi Hiruzu, 2003 r.), nowoczesnego, nazywanego „miasto w mieście”, samowystarczalnego kompleksu miejskiego. Roppongi Hills pełni funkcję mieszkalną i komercyjną, posiada również przestrzenie biurowe, muzea, kina, hotele itp., a także odznacza się atrakcyjną sztuką publiczną i małą architekturą.


Wyróżniającymi się budynkami są 238-metrowa „Mori Tower”, zaprojektowana przez Gluckman Mayner Architects i Irie Miyake Architects & Engineers, mieszcząca muzeum „Mori Art Museum” (Mori Bijutsukan, 2003 r.) i siedziba TV Asahi (2003 r.), zaprojektowana przez Fumihiko Maki. W kompleksie przeważają budynki ze szklanymi elewacjami. Firmowe sklepy, jak Louisa Vuittona, stosują wielowarstwowe szkło, jako środek wyrazu reklamujący produkty luksusowej marki. „Mori Art Museum” mieści się w bezprecedensowym obiekcie, na szczycie „Mori Tower”. Wieża obleczona jest szklaną, odbijająca światło ścianą osłonową (fot. 23).

 

Muzeum posiada wejście w kształcie stożka – „Museum Cone” – pokryte przeświecającym szkłem, które stanowi nie tylko element organizacyjny w cyrkulacji budynku, ale także wprowadza w atmosferę galerii sztuki już na poziomie terenu (fot. 24). 


Wraz z otwarciem w 2007 r. następnych dwóch dużych muzeów w rejonie Roppongi – „National Art Center” oraz „Suntory Museum of Art”, które zostało zlokalizowane w nowym kompleksie urbanistycznym Tokyo Midtown (Tōkyō Middotaun), „trójkąt artystyczny” – czyli “Art Triangle Roppongi” został zrealizowany.


„National Art Center Tokyo” (Kokuritsu Shin-Bijutsukan, 2006), o powierzchni 45 000 m2, jest największym muzeum w Japonii. Zaprojektowane zostało przez architekta Kisho Kurokawę. Ponieważ muzeum jest obiektem doskonale funkcjonalnie przystosowanym do pomieszczenia kilku dużych wystaw, określa się je jako “gigantyczna machina wystawowa”. Dla zrównoważenia tego technologicznego image’u, fasada budynku wykonana z prześwitującego szkła, posiada kształt łagodnie falującej kurtyny (fot. 25). Budynek jest dobrze wkomponowany w zieleń i stanowi jeden z wyróżniających się obiektów architektonicznych w Tokio.

 

 

12-fot23

Fot. 23. Tokio – Roppongi Hills – „Mori Tower”, 2003

 

12-fot24

Fot. 24. „Mori Art Museum” – „Museum Cone”

     (...)

Całość artykułu w wydaniu drukowanym i elektronicznym 

inne artykuły o podobnej tematyce patrz Serwisy Tematyczne


Architekt Kengo Kuma (Kengo Kuma & Associates) zaprojektował z kolei 6-piętrową bryłę trzeciego museum – „Suntory Museum of Art” (Santorī Bijutsukan, 2007) – bedącego częścią budynku „Galleria” w zespole Tokyo Midtown. Muzeum to charakteryzuje się minimalistycznym podejściem projektanta. Surowe, prostopadłościenne formy wykonane są z drzewa, szkła i tradycyjnego papieru japońskiego – washi – stosowanego w przeszłości zamiast szkła w tradycyjnej architekturze japońskiej (fot. 26).


Kompleks Tokyo Midtown został zrealizowany przez Mitsui Fudosan, firmę, która współpracowała z szeregiem partnerów: projekt jest autorstwa firm Nikken Sekkei i Skidmore, Owings & Merrill, za architekturę krajobrazu była odpowiedzialna firma amerykańska EDAW. Podobnie, jak wielkie elewacje budynków, także małe elementy architektoniczne, takie jak wejścia do metra, zostały zaprojektowane z użyciem szkła, co zwiększyło przestrzenność budynków i nadało im elegancki charakter (fot. 27). Woda, jako element małej architektury, dobrze współgra ze szkłem, co widać na wielu przykładach (fot. 28).


Inny budynek muzeum, zlokalizowany w Osace, ma bardziej dynamiczną bryłę, kojarzącą się z wiekiem IT. „Osaka National Museum of Art” (Kokuritsu Kokusai Bijutsukan; 2004 ) mieszczące się na wyspie Nakanoshima, z uwagi na ograniczoną działkę, w większej części znajduje się pod ziemią. W części widocznej ponad powierzchnią terenu widać wejście, hol, audytorium i restaurację. Konstrukcja tej części jest ekspresyjna, ze szkła i z tub z nierdzewnej stali, przypominających bambusy (fot. 29). Architekt César Pelli (Pelli, Clarke, Pelli Architects) stworzył wyeksponowaną konstrukcję nawiązującą do rodzimego krajobrazu i wyglądającą jak powiewająca na wietrze. Szkło spełnia funkcję estetyczną, gdyż dodaje tej strukturze lekkości i teksturę oraz użyteczną – ponieważ zapewnia doświetlenie.

 

12-fot25

Fot. 25. Tokio – „National Art Center”, 2006

 

12-fot26

Fot. 26. Tokio – Tokyo Midtown – „Suntory Museum of Art”, 2007

 

12-fot27


Fot. 27. Tokyo Midtown

 

Podczas kiedy muzeum w Osace jest dynamiczne dzięki ekspresyjnej formie szkła i stali, następne

muzeum z tego okresu, posiada zupełnie inną – organiczną i spokojną formę. Muzeum „Kanazawa 21st Century Museum” (Kanazawa 21 Seiki Bijutsujkan; 2004), zaprojektowane przez Kazuyo Sejimę i Ryue Nishizawę (SANAA), jest wyjątkowym przykładem nowej koncepcji obiektu kultury, jako laboratorium (fot. 30) Nie ma ono wejścia głównego. Budynek na planie koła zawiera prostokątne galerie, do których dochodzi się przypadkiem i nie ma ustalonego szlaku zwiedzania. Wnętrze zostało zaprojektowane na kształt bazy danych bez ustalonej hierarchii. Szklane elewacje, ściany wewnętrzne oraz klatki schodowe i podesty stwarzają wrażenie przezroczystości wnętrz, powiększają je wizualnie i umożliwiają lepszą orientację przestrzeną zwiedzającym (fot. 31).


Biuro SANAA zrealizowało także za granicą wiele wybitnych obiektów związanych z kulturą i cechujących się zastosowaniem szkła, m. in. „New Museum of Cotemporary Art” w Nowym Jorku (2007), „De Kunstline Theater” i „Cultural Center” w Almere (2006) oraz „Serpentine Pavillion” w Londynie (2009).

 

 

12-fot28

Fot. 28. Tokyo Midtown – architektura krajobrazu

 

12-fot29

Fot. 29. Osaka – „National Museum of Art”, 2004

 

12-fot30

Fot. 30. Kanazawa – „Kanazawa 21st Century 2004 Museum”, 2004

 


Nowoczesne budynki wielofukcyjne
W Japonii, wsród budynków zawierających przestrzeń publiczną są ośrodki kulturalne, umożliwiające także integrację mieszkańców i zapoznanie się z najnowocześniejszą techniką XXI wieku. Jednym z nich jest „Iwate Prefectural Multifunctional Cultural and Activities Center “Aīna“” (Iwate Kenmin Jōhō Kōryū Sentā; 2005), w Morioka. Projekt budynku jest autorstwa Nihon Sekkei, K. Sone & Environmental Design Associates oraz Kuji Sekkei.

 

Budynek posiada szklaną ścianę osłonową, duże atrium wewnętrzne z centralnie ulokowanymi, przezroczystymi szaftami windowymi, stanowiącymi wertykalne osie i ze schodami ruchomymi (fot. 32). Elementy wyposażenia wnętrz są także wykonane ze szkła, a elementy wystroju stanowi m.in. zaprojektowana sztuczna natura w wykonaniu artystów z różnych krajów, m.in. polskiego artysty Piotra Kowalskiego (fot. 33). Szkło we wnętrzach sprawia, że obiekt jest przestrzenny i czytelny. Światło z jednej strony potęguje trochę wrażenie monumentalizmu, ale z drugiej sprawia, że całą kubaturę postrzega się jako lekką.


Oprócz zastosowania w dużych kompleksach muzealnych, które powstaly w ostatnich latach, szkło stosuje się także w drapaczach chmur, często wielofunkcyjnych, w których także mieści się przestrzeń publiczna. Jednym z najbardziej interesujących jest „Marunouchi Park Building” (Marunouchi Pāku Birudingu, 2009). Budynek ten stanowi część odrestaurowanego kwartału w dzielnicy Marunouchi, w skład którego wchodzi także zabytkowy budynek „Mitsubishi Ichigokan” (1894), zaprojektowany przez brytyjskiego architekta Josiaha Condera. Oba budynki – historyczny i nowy – stanowią jeden zespół, „Marunouchi Brick Square”, należący do Mitsubishi Estate Co., Ltd. i zaprojektowany przez Mitsubishi Jisho Sekkei, Inc.

 

12-fot31

 

Fot. 31. „Kanazawa 21st Century Museum” – szkło we wnętrzach

 

12-fot32

 

Fot. 32. Morioka – „Iwate Prefectural Multifunctional Cultural and Activities Center „Aīna”, 2005

 

12-fot33


Fot. 33. „Aīna”, wnętrza i rzeźba „Electronic Tree” artysty polskiego

 

12-fot34


Fot. 34. Tokio – „Marunouchi Park Building” i „Mitsubishi Ichigokan”, 2009

 

„Mitsubishi Ichigokan” został całkowicie odnowiony, zgodnie z historycznymi planami, z użyciem historycznej czerwonej cegły i przeznaczony na muzeum sztuki. W tym rejonie Tokio, w którym dominuje stal i szkło, budynek w historycznym stylu stał się wyróżnikiem krajobrazowym. „Mitsubishi Ichigokan” jest także wizualnie i funkcjonalnie połączony z placem „Ichigokan Plaza” oraz z nowym wieżowcem biurowym „Marunouchi Park Building” (fot. 34). Plac „Ichigokan Plaza”, zaprojektowany w stylu z okresu Meiji, z gazowymi latarniami, fontannami i rzeźbami, stanowi oazę spokoju w tym ruchliwym rejonie Marunouchi. „Mitsubishi Ichigokan” ma klasyczną, ceglano-kamienną fasadę, z regularnie usytuowanymi oknami. Z kolei „Marunouchi Park Building” jest 34-kondygnacyjnym wieżowem ze szklaną ścianą osłonową o miękkim, falistym kształcie. Nowoczesny, energooszczędny budynek high-tech jest wyposażony w baterie słoneczne i okna z wentylacją pozwalającą na cyrkulację powietrza na zasadzie „airflow window system”. Szkło na fasadzie to specjalny rodzaj podwójnego szkła warstwowego o niskiej emisyjności. Budynek wyposażony jest w automatyczne żaluzje. Oba budynki świetnie ze sobą kontrastują jako symbole starego i nowego, a jednocześnie zastosowane w nich szkło i cegła dobrze ze sobą harmonizują.


Innym budynkiem o ciekawej formie drapacza chmur jest „Mode Gakuen Cocoon Tower” (Mōdo gakuen kokūn tawā; 2008) w Tokio. Ten 50-kondygnacyjny budynek, zaprojektowany przez Kenzo Tange (Tange Associates), mieści przede wszystkim pomieszczenia edukacyjne (fot. 35). Projekt budynku, oparty na formie przypominajacej kokon, został wybrany na drodze konkursu. Elewacja zasadniczej częsci budynku będącego w kształcie muszli pokrytej pajęczyną białych linii, eksponuje elementy aluminiowe w kolorze białym oraz ciemnoniebieskie szklane tafle. Szklana elewacja jest nieprzezroczysta, ale szkło odbija kolor nieba oraz krajobraz miejski dzielnicy Tokio – Shinjuku.


Obecnie w Tokio wiele budynków w rejonie Marunouchi, Nihonbashi, Kyobashi i Ginzy jest przebudowywanych, co w rzeczywistości polega na budowaniu od nowa tychże obiektów, w oparciu o nową, odporną na trzęsienia ziemi konstrukcję. W wielu wypadkach nowe budynki są budowane wyższe i o mieszanej funkcji. Oprócz powierzchni biurowych zawierają także powierzchnie użyteczności publicznej: galerie, showroomy, a także restauracje i sklepy. W Kyobashi ma swoje siedziby wiele dużych firm. Jednym z niedawno wybudowanych na nowo budynków jest siedziba Dai Ichi Seimei, nazwana „Sōgokan 110 Tower” (Sōgokan Ichiichimaru Tawā; 2012). Ten 12-kondygnacyjny budynek ma design w stylu Art-Deco, z elementami dekoracyjnymi ze szkła i kamienia. W części budynku elewacja ma ścianę osłonową z tafli szklanych (fot. 36).

 

12-fot35

Fot. 35. Tokio – „Mode Gakuen Cocoon Tower”, 2008

 

12-fot36

Fot. 36. Tokio – „Sōgokan 110 Tower”, 2012

 

12-fot37

Fot. 37. Sapporo – Moerenuma Park, piramida „Hidamari”, 2005

 


Szkło w architekturze krajobrazowej
Obiekty szklane są charakterystyczne również dla architektury ogrodowej i parkowej. Obecnie powstają nie tylko typowe budynki szklarniowe dla roślinności egzotycznej, ale także różnego rodzaju obiekty architektoniczne dla celów wystawowych, rekreacyjnych, itp. [8], [9], [10]. „Moeneruma Park” (2005) o powierzchni 189 ha powstał w ramach zrealizowania koncepcji utworzenia pasa zieleni green belt, opasującego koliście tereny miejskie w Sapporo. Park został zaprojektowany na podstawie planu znanego rzeźbiarza Osamu Noguchiego, który zrealizował swoją ideę „parku, jako skończonej rzeźby”. Symbolem parku jest szklana piramida „Hidamari”, która z jednej strony wspaniale kontrastuje z zielenią, a z drugiej nie zaburza harmonii natury (fot. 37). 3-kondygnacyjna piramida o powierzchni 5328 m² mieści m.in. sklep, restaurację i galerię z pracami Noguchiego (fot. 38). Szkło jest materiałem świetnie sprawdzajacym się w konstrukcji kształtu piramidy. Mimo, że forma piramidy sama w sobie jest dość agresywna, to jednak wykonana ze szkła dobrze wkomponowuje się w otoczenie, zarówno miejskie – jak w wypadku Luwru – jak i naturalne – jak w wypadku parku Moerenuma [1].

 

12-fot38

 

Fot. 38. „Hidamari”, wnętrza

 

12-fot39


Fot. 39. Fukuoka – Islan City Central Park, budynek„Grin grin”, 2005

 

12-fot40


Fot. 40. Okayama – „Inujima Art House Project”, S-Art House, 2010

 


W parku na sztucznej wyspie, w rejonie waterfrontu nad Zatoką Hakata - „Fukuoka Island-City Central Park - Grippi no Mori” (Fukuoka Airando Shitī Chūō Kōen Gurippi no Mori; 2005), zaprojektowanym przez Toyo Ito, zlokalizowano różne obiekty rekreacyjne. Jednym z nich jest pawilon wystawowy roślinności tropikalnej „Grin grin” (Gurin gurin). Składa się on z trzech, połączonych kondygnacją podziemną budynków o meandrowym kształcie, naśladującym naturę. Dach budynku jest częściowo przeszklony a częściowo pokryty zielenią i stanowi punkt widokowy. Betonowa, cienkościenna konstrukcja wraz z dużymi przeszkleniami ścian i dachu wygląda nowocześnie i organicznie, a fasada żyje wraz z otaczającym ją parkiem (fot. 39).

 


Wydźwięk krajobrazowy ma także „Inujima Art House Project” (2010). W ramach tego projektu architekt Kazuyo Sejima (Kazuya Sejima & Associates) zaprojektowała nowe obiekty oraz zrewaloryzowała stare budynki na wyspie Inujima, w prefekturze Okayama.


Nowe i istniejące budynki zostały zamienione na galerie i przestrzenie publiczne. Sejima zastosowała nowoczesne materiały, takie jak szkło, akryl, aluminium i stworzyła nowe formy, różniące się od form istniejących na wyspie. Jednakże udało się jej wkomponować te nowe formy w krajobraz, nie powodując dysonansu. Zastosowanie szkła, np. w wypadku obiektu „S-Art House”, ułatwiło stworzenie form harmonizujących ze starą wiejską zabudową, ponieważ szkło nie jest agresywne, odbija istniejącą zabudowę i jej nie przytłacza (fot. 40). Sejima nie tylko dobrze zakomponowała nowo wykreowane budynki w istniejącym krajobrazie, ale także osiagnęłą wartości abstrakcyjne i uniwersalne [6].


Podsumowanie
Szkło w budynkach użyteczności publicznej w Japonii ma szerokie zastosowanie zarówno jako materiał konstrukcyjny, jak i wykończeniowy. Różne rodzaje szkła, faktury, stopnie przezroczystości umożliwiają uzyskanie różnych efektów. Szkło bezpośrednio przyczynia się do tego, że budynki mają interesującą formę, a także nowatorsko rozwiązane funkcje, w przypadku koncepcji nowych muzeów, obiektów wielofukcyjnych i krajobrazowych.

 


dr Ewa Maria Kido
CTI Engineering Co., Ltd., Tokio


prof. Zbigniew Cywiński
Politechnika Gdańska

 

 

Całość artykułu w wydaniu drukowanym i elektronicznym 

inne artykuły o podobnej tematyce patrz Serwisy Tematyczne

więcej informacj: Świat Szkła 12/2012

 

 

Czytaj także --

 

 

01 chik
01 chik