Współczesne fasady szklane wymagają nie tylko nowoczesnych materiałów, lecz także zaawansowanych technologicznie sposobów ich mocowania. Tradycyjne systemy ramowe ustępują miejsca konstrukcjom całoszklanym, w których dominującą rolę odgrywają uchwyty punktowe. To właśnie one decydują o bezpieczeństwie, trwałości i estetyce przeszkleń o dużych powierzchniach.
Jednym ze sposobów połączenia rotuli ze szkłem zespolonym jest montaż realizowany przez wewnętrzną taflę zestawu szyb od strony wnętrza budynku.
Taki układ chroni elementy konstrukcyjne przed działaniem warunków atmosferycznych, co wydłuża ich trwałość i niezawodność. Dodatkowo ułatwia montaż i serwis, ponieważ dostęp do mocowań możliwy jest od strony wewnętrznej, bez ingerencji w zewnętrzną powierzchnię fasady.
Rozwiązanie to pozwala zachować gładką i estetyczną powierzchnię szklaną, a brak otworów w tafli zewnętrznej eliminuje ryzyko nieszczelności i poprawia izolacyjność zestawu. Dodatkowo ogranicza wpływ różnic temperatur na połączenie szkło–metal, zmniejszając ryzyko naprężeń i pęknięć.
Wnętrze z widocznymi rotulami zyskuje natomiast nowoczesny charakter.
Budowa mocowania punktowego
Analizując budowę mocowania punktowego, możemy podzielić je na trzy główne części:
1. Przód rotuli
To element montowany w jednej z tafli szkła przed procesem zespolenia.
Cechy, jakie powinien spełniać:
- Szczelność – zapewniona przez zastosowanie podwójnego O-ringu, tulejki z nylonu oraz silikonu, które zapobiegają bezpośredniemu kontaktowi szkła z metalem, a jednocześnie amortyzują i kompensują naprężenia.
- Dokładność dopasowania – średnica otworu w szkle powinna być dopasowana do korpusu z tolerancją nie większą niż +0,5 mm.
- Trwałość materiałowa – odporność na korozję, zmęczenie i starzenie, gwarantująca długotrwałą stabilność połączenia. Materiał, z którego wykonana jest rotula (stal kwasoodporna AISI 316) zachowuje swoje właściwości mechaniczne w całym okresie eksploatacji fasady, jest odporny na wilgoć, promieniowanie UV i zmiany temperatur, a także chemicznie obojętny wobec silikonów i tworzyw stosowanych w uszczelnieniach.
Budowa tej części mocowania nie może wystawać poza płaszczyznę szkła zewnętrznego, aby umożliwić prawidłowy proces zespolenia szyb.
Zaleca się stosowanie szkła typu VSG/ESG, które zapewnia odpowiednią wytrzymałość mechaniczną i bezpieczeństwo użytkowe.
2. Korpus mocowania
To element łączący przód rotuli z prętem montażowym.
W jego wnętrzu znajduje się przegub kulowy, który umożliwia montaż pod kątem oraz redukuje naprężenia powstające w tafli szkła podczas pracy fasady.
Do korpusu przykręcany jest stalowy pierścień dociskowy, oddzielony od szkła podkładką z tworzywa sztucznego.
Zadaniem tego elementu jest dociśnięcie przedniej części rotuli do tafli szkła – montaż odbywa się po procesie zespolenia szkła.
3. Pręt montażowy
To element z kulistym zakończeniem od strony szkła, wykonany najczęściej ze stali nierdzewnej AISI 316.
Długość i średnica pręta dobierane są w zależności od grubości pakietu szkła zespolonego oraz wymagań statycznych konstrukcji.
Pręt przenosi główne obciążenia z tafli szkła na konstrukcję nośną i stanowi kluczowe ogniwo całego systemu mocowania.
Przedstawione rozwiązanie mocowania punktowego umożliwia projektowanie nowoczesnych fasad o wysokich walorach estetycznych i użytkowych, zapewniając jednocześnie trwałość oraz bezpieczeństwo konstrukcji.
