Szyby zespolone są obecnie elementem składowym niemal wszystkich produkowanych w Polsce okien i przeszklonych fasad, a także niemałej części drzwi zewnętrznych. Biorąc pod uwagę fakt, że przegrody te są stale poddawane oddziaływaniom mechanicznym (głównie ciśnieniu wiatru), oraz uwzględniając postawiony w krajowych przepisach wymóg projektowania i wykonywania obiektów budowlanych w taki sposób, aby działające na nie obciążenia nie prowadziły do zniszczenia całości lub części budynku lub pojawienia się odkształceń o niedopuszczalnej wartości, warto zwrócić uwagę na to, że i szyby zespolone poddane są tym obciążeniom i powinny się im przeciwstawiać w sposób niepowodujący zniszczeń oraz nadmiernych odkształceń.
Producenci stolarki otworowej, mając świadomość tego faktu, dla wykonywanych przez siebie konstrukcji stosują szyby zespolone o takiej budowie, aby nie dochodziło do ich zniszczenia podczas ich późniejszej eksploatacji. W ogromnej większości przypadków dobór ten nie jest jednak podparty analizą działających obciążeń i wytrzymałości szkła, a jedynie bazującymi na zależnościach geometrycznych uproszczonymi zaleceniami podawanymi przez producentów szyb zespolonych. O ile najczęściej takie podejście nie skutkuje żadnymi problemami z zastosowanymi szybami i nie prowadzi do ich późniejszego uszkodzenia, to warto przeanalizować, jak stosowane powszechnie wytyczne mają się do wyników obliczeń nośności szyb, przeprowadzanych zgodnie z aktualnie obowiązującymi normami.
Szybom zespolonym, w zależności od przewidzianego zastosowania, stawiane są różne wymagania, co sprawia, że można je opisać za pomocą wielu różnych cech i parametrów. Duża ich część ma mniejszy lub większy wpływ na ostateczną nośność całego pakietu (o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części artykułu), przy czym wpływ kluczowy mają parametry geometryczne i to one są zazwyczaj uwzględniane przy doborze grubości tafli składowych szyb zespolonych. Parametrami tymi są:
- długości boków,
- stosunek długości boków,
- pole powierzchni,
- szerokość przestrzeni międzyszybowych.
Większość producentów szyb zespolonych udostępnia swoim klientom uproszczone – i zazwyczaj oparte właśnie na cechach wymienionych powyżej – wytyczne do określania grubości szkła. Wytyczne te są zazwyczaj przedstawiane w formie tabeli, gdzie poszczególnym grubościom szyb, w zależności od założonej szerokości przestrzeni międzyszybowej, przypisane są maksymalne wartości stosunku długości boków, pola powierzchni oraz długości większego z boków. Dla przykładu: w zestawieniu zamieszczonym w Normie Zakładowej firmy Press Glass można odczytać, że dla tafli składowej o grubości 6 mm i szerokości przestrzeni międzyszybowej większej lub równej 16 mm, maksymalny stosunek długości boków to 1:10, maksymalne pole powierzchni to 7 m2, a maksymalna długość boku to 3500 mm. Jeżeli jednak założy się przestrzeń międzyszybową o szerokości nie 16 mm, a 10 mm, to maksymalne pole powierzchni szyby będzie równe już tylko 4,5 m2, a maksymalna długość boku 3000 mm.
Poza samymi zależnościami pomiędzy grubością szyb, a dopuszczalnymi wymiarami, każdy z producentów zamieszcza w swoich wytycznych również szereg uwag i założeń, wśród których mogą znaleźć się m.in:
- zasady przeliczania grubości szyb laminowanych na grubości odpowiadających im szyb pojedynczych,
- założenie o pionowej orientacji szyby,
- informacje o maksymalnej wysokości wbudowania szyby,
- założenie o klinowaniu szyby z czterech stron,
- założenie o przyjętej średniej wartości obciążenia wiatrem.
O ile wytyczne poszczególnych producentów różnią się pewnymi szczegółami, to ogólna zasada jest w nich bardzo podobna, co sprawia, że korzystanie z nich w codziennej pracy jest dość proste i intuicyjne. Pomimo, że każde z takich zestawień zawiera dodatkowe zastrzeżenia informujące o tym, że wytyczne są tylko orientacyjne, i że grubości szyb powinny być dobierane na podstawie analizy obciążeń i warunków odpowiadających danej sytuacji, to łatwość ich stosowania – w połączeniu z ich wystarczająco dużą skutecznością, niewielkimi konsekwencjami nieprawidłowo dobranych szyb, a także częstym brakiem odpowiedniej wiedzy i umiejętności do określania budowy szyb zespolonych w oparciu o obliczenia statyczno-wytrzymałościowe – sprawia, że większość szyb dobierana jest jedynie na podstawie tych wytycznych.
