Projektowanie przeszkleń zapewniających doświetlenie dzienne w muzeach musi uwzględniać rozszerzony zestaw kryteriów użytkowych w porównaniu z typowymi projektami przeszkleń. Wymiana zabytkowych świetlików, które zapewniają naturalne światło dzienne w galeriach malarstwa europejskiego (skrzydła A, B i C), oraz wymiana istniejącej, pochyłej ściany osłonowej od strony południowej, która zapewnia światło dzienne w sekcji sztuki Afryki, Oceanii i Ameryk (skrzydło Michaela C. Rockefellera) w Metropolitan Museum of Art (MET) w Nowym Jorku, zostały przedstawione jako studia przypadków dotyczące spełnienia tych kryteriów wydajności.
Analizowane są następujące kwestie projektowe: parametry optyczne związane z ochroną dzieł sztuki oraz zarządzaniem ilością i jakością światła dziennego; parametry konstrukcyjne zapewniające odporność na obciążenia wiatrem, śniegiem, ciężarem własnym oraz obciążenia związane z dostępem i konserwacją; bezpieczeństwo w przypadku uszkodzenia; parametry termiczne; obciążenia wywierane na istniejącą zabytkową konstrukcję; prostota zaopatrzenia, konserwacji i wymiany; a także kwestie estetyczne.
W niniejszym opracowaniu przedstawiono podsumowanie i porównanie sposobów uwzględnienia kwestii projektowych w trudnych projektach wymiany przeszkleń, poprzez omówienie procesów projektowania, tworzenia makiet oraz realizacji budowy.
1. Kontekst i tło projektu
Metropolitan Museum of Art (MET) znajduje się na Upper East Side na Manhattanie w Nowym Jorku, w obrębie Central Parku, a jego najbardziej charakterystyczna fasada wychodzi na „Museum Mile” przy 5. Alei.
W MET znajduje się prawie 500 000 dzieł sztuki z całego świata, obejmujących ponad 5000 lat historii. Encyklopedyczny charakter i znaczenie kulturowe zbiorów przyciąga co roku miliony odwiedzających.
Sam budynek stanowi zespół dwudziestu jeden skrzydeł, wznoszonych etapami przez ponad 100 lat. Do najstarszych z nich należą skrzydła A, B i C (skrzydła ABC), zbudowane pod koniec XIX wieku.
Liczne późniejsze rozbudowy zwiększyły powierzchnię budynku, w tym budowa Wielkiej Sali z jej szeroko rozpoznawalną fasadą w stylu Beaux-Arts wzdłuż 5. Alei.
Następnie kontynuowano projekt architektoniczny autorstwa pracowni architektonicznej „Kevin Roche John Dinkeloo i wspólnicy” na początku lat 70, kończąc budową skrzydła Kravis w latach 90. Obecna powierzchnia Metropolitan Museum of Art obejmuje około 195 000 m² (2,1 mln stóp kwadratowych), chronionych dachem o powierzchni ponad 46 400 m² (500 000 stóp kwadratowych).
Chociaż w trakcie swojej historii budynek przechodził niezbędne prace konserwacyjne, remonty i modernizacje, to renowacja skrzydeł ABC – obejmująca wymianę prawie 2800 m² (30 000 ft²) świetlików dachowych, przeprojektowanie i wymianę powiązanych instalacji technicznych oraz renowację Galerii Malarstwa Europejskiego – jest pierwszym dużym projektem modernizacji infrastruktury tego rodzaju i na taką skalę w historii Metropolitan Museum of Art.
Projekt ten stał się precedensem, który zapoczątkował serię dużych przedsięwzięć mających na celu poprawę efektywności energetycznej budynku w połączeniu z renowacją przestrzeni wystawienniczej i rozwojem oferty, w ramach planowanej inwestycji o wartości 2 miliardów dolarów realizowanej w ramach programu projektów kapitałowych Metropolitan Museum of Art (MET). Kolejnym dużym przedsięwzięciem w ramach tego 20-letniego planu jest renowacja skrzydła im. Michaela C. Rockefellera (skrzydło MCR).
Projekt skrzydła MCR obejmuje przebudowę 3 700 m² (40 000 ft²) powierzchni galerii, na której znajdują się kolekcje sztuki Afryki, Oceanii i Ameryk (AAOA), wymianę 1100 m² (12 000 stóp kwadratowych) pochyłych przeszkleń od strony południowej oraz gruntowną modernizację systemów technicznych obsługujących tę część budynku.
Chociaż oba projekty miały podobne cele w zakresie poprawy właściwości termicznych i optycznych przegród zewnętrznych budynku w ramach ograniczeń wynikających z istniejącej geometrii i historii konstrukcji, to specyficzne uwarunkowania związane z ogólną bryłą budynku, nasłonecznieniem, wrażeniami zwiedzających, zbiorami dzieł sztuki oraz kwestiami dostępności terenu spowodowały, że wybory dotyczące oszklenia były diametralnie różne.
