Projektowanie przeszkleń zapewniających doświetlenie dzienne w muzeach musi uwzględniać rozszerzony zestaw kryteriów użytkowych w porównaniu z typowymi projektami przeszkleń. Wymiana zabytkowych świetlików, które zapewniają naturalne światło dzienne w galeriach malarstwa europejskiego (skrzydła A, B i C), oraz wymiana istniejącej, pochyłej ściany osłonowej od strony południowej, która zapewnia światło dzienne w sekcji sztuki Afryki, Oceanii i Ameryk (skrzydło Michaela C. Rockefellera) w Metropolitan Museum of Art (MET) w Nowym Jorku, zostały przedstawione jako studia przypadków dotyczące spełnienia tych kryteriów wydajności.
5. Czynniki dotyczące przepuszczalności światła widzialnego
Określenie docelowych wartości przepuszczalności światła widzialnego (VLT) dla przeszklenia muzealnego nie może sprowadzać się do ogólnych zasad ani być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnych uwarunkowań każdego projektu.
W obu projektach opisanych w niniejszym studium przypadku docelowe wartości VLT ustalono w wyniku kompleksowej i ciągłej współpracy z działami kuratorskimi i konserwatorskimi Metropolitan Museum of Art, konsultantami firmy Arup ds. oświetlenia dziennego, oświetlenia elektrycznego i inżynierii fasad, a także z architektem i projektantem ekspozycji.
Zamiast podchodzić do tego wyzwania od strony zewnętrznej i kierować się do wewnątrz, wymagania dotyczące przepuszczalności światła widzialnego (VLT) i rozpraszania (dyfuzji) światła dla poszczególnych powierzchni przeszklonych stały się bezpośrednim odzwierciedleniem potrzeb dzieł sztuki, przeniesionym na zewnątrz, na powłokę budynku.
W oparciu o precyzyjną równowagę między wymaganiami konserwatorskimi dotyczącymi rocznych skumulowanych limitów ekspozycji w luksach na godzinę dla każdego dzieła sztuki, celami kuratorskimi dotyczącymi optymalnych wrażeń zwiedzających i oglądania dzieł sztuki, geometrią i nasłonecznieniem każdej galerii oraz rozmieszczeniem lub orientacją każdego obiektu w galerii, konsultanci ds. oświetlenia z firmy Arup opracowali modele analityczne w celu określenia docelowej wydajności optycznej przeszklenia w różnych lokalizacjach.
W przypadku skrzydeł ABC różnice w geometrii dachu i wynikające z nich różnice w nasłonecznieniu poszczególnych skrzydeł zostały w znacznym stopniu zrównoważone dzięki zastosowaniu żaluzji z regulacją sezonową w przestrzeni poddasza, przy czym każde pochyłe okno dachowe w każdym skrzydle zostało ustawione pod optymalnym kątem montażu i wyposażone w regulowane ustawienia otwarcia dostosowane do pory roku.
Jednak w skrzydle C, gdzie ograniczenia związane z dostępem i konserwacją uniemożliwiły zastosowanie regulowanych żaluzji, konstrukcję przeszklenia dostosowano tak, aby zmniejszyć przepuszczalność światła widzialnego (VLT) i zwiększyć rozpraszanie światła poprzez dodanie jednolitej, półprzezroczystej powłoki. Ta konkretna obróbka powierzchni spowodowała zmniejszenie przepuszczalności światła widzialnego (VLT) z 50% w przypadku typowych świetlików o „jednospadowym nachyleniu” do 35% w świetlikach o „dwuspadowym nachyleniu” w skrzydle C, a także poprawiła równomierność rozpraszania światła.
W przypadku skrzydła MCR różnice w docelowych wartościach VLT wynikały głównie z dążenia do nadania priorytetu „strefie widokowej” na poziomie parteru, aby zmaksymalizować wizualną łączność z Central Parkiem, wyznaczenia docelowej „strefy światła dziennego” dla rzędów szyb, co miałoby znaczący wpływ na ilość i jakość światła dziennego zarówno przy wysokim kącie padania promieni słonecznych latem, jak i w głębszych częściach galerii w miesiącach zimowych, a także dalszego wyznaczenia „strefy ograniczonego światła dziennego” w górnych rzędach, gdzie większość kątów padania promieni słonecznych byłaby zasłonięta przez wewnętrzną antresolę.
Aby zapewnić płynne przejścia między wartościami przepuszczalności światła (VLT) dla poszczególnych rzędów szkła bez efektu „pasków”, firma Arup opracowała niestandardowy wzór nadruku farbą ceramiczną (frytą) o nieregularnym gradiencie dla rzędów 2–8. Te niestandardowe wzory zostały skalibrowane zgodnie z możliwościami i tolerancjami wybranego producenta, z uwzględnieniem rzeczywistej przepuszczalności przez „nieprzezroczystą” frytę, ograniczeń dotyczących minimalnej grubości linii między otworami, minimalnej średnicy wymaganej dla przezroczystych otworów oraz maksymalnego upakowania kół w celu zminimalizowania widoczności wzoru.
Aby zapewnić maksymalną przejrzystość i widok na park z poziomu pierwszego rzędu, wybór powłoki niskoemisyjnej optymalizującej redukcję przepuszczalności światła widzialnego (VLT) przy jednoczesnym zachowaniu wszystkich pozostałych parametrów użytkowych stanowił szczególne wyzwanie, ponieważ wiele powłok osiąga niski poziom VLT i wysoki współczynnik oddawania barw (CRI) poprzez zwiększenie zewnętrznego współczynnika odbicia światła widzialnego, co negatywnie wpływa na bezpieczeństwo ptaków. Był to kluczowy czynnik w przypadku skrzydła MCR ze względu na jego wyeksponowane położenie w Central Parku.
