Roto to jeden z liderów technologii okuć do okien i drzwi. Firma rozwija rozwiązania i wspiera producentów stolarki na każdym etapie współpracy od wdrożenia po sprzedaż. O zmianach, wyzwaniach i przyszłości branży z Joanną Skalbaniok, prezes Roto Frank Okucia Budowlane w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej, rozmawia Marcin Kozłowski redaktor merytoryczny „Świata Szkła”.
Jak zaczęła się Pani droga zawodowa w branży stolarki budowlanej?
Joanna Skalbaniok: Zanim trafiłam do branży miałam kontakt ze stolarką na etapie montażowym, wykonawczym. Realizowałam projekty związane z obudową fasad w budynkach o różnym przeznaczeniu: od hal przemysłowych z lekkimi obudowami wykonanymi z płyt warstwowych po obiekty realizowane w systemach aluminiowych. Wszystkie realizacje wymagały dopracowanych rozwiązań połączenia stolarki w elewacji budynku. Poznałam więc branżę od strony bardzo praktycznej.
W firmie zajmującej się projektowaniem i dostawą systemowych rozwiązań z zastosowaniem profili aluminiowych zgłębiłam specyfikę rynku premium, gdzie wiele budynków projektowanych było indywidualnie we współpracy z architektami. Tu jakość rozwiązań i precyzja wykonania miały kluczowe znaczenie dla szczelności, efektywności energetycznej, bezpieczeństwa i wzajemnego współdziałania wszystkich systemów budynku.
Przez lata miałam okazję współpracować z projektantami, producentami profili, okuć i stolarki okiennej czy drzwiowej oraz firmami montażowymi. Obserwowanie rozwoju naszej branży pomogło mi zrozumieć cały proces realizacji projektów, a także zmieniające się wymagania rynku. Okucia są może mniej widoczną, ale w moim przekonaniu kluczową częścią branży, stanowiącą o jakości stolarki.
To doświadczenie i znajomość branży ułatwia mi rozwijanie kompleksowego wsparcia, dopasowanego do potrzeb producentów i wzmacniającego obecność Roto na rynku.
Jakie momenty, decyzje lub projekty były dla Pani lub firmy szczególnie przełomowe?
JS: Z perspektywy całej branży jednym z najważniejszych momentów było wejście Polski do Unii Europejskiej. Otworzyło przed producentami nowe rynki i stworzyło możliwości dynamicznego rozwoju. Polskie firmy nie tylko dostosowały się do nowych standardów jakości, ale bardzo szybko zbudowały silną pozycję na rynku europejskim. Razem z branżą rozwijało się także Roto jako dostawca zaawansowanych systemów okuć znanych na całym świecie. Wspólnie z producentami wdrażaliśmy nowe rozwiązania i wspieraliśmy zdobywanie nowych rynków.
Przełomowym okresem była też pandemia. W Roto wymusiła ona przebudowę sposobu funkcjonowania organizacji, przyspieszyła procesy cyfryzacji oraz zmieniła sposób współpracy z klientami. Stworzyliśmy m.in. internetową bazę danych Roto ON czy rozbudowaliśmy możliwości programu zarządzania produkcją stolarki WinCon. Dzięki elastyczności i szybkiemu dostosowaniu do nowych realiów mogliśmy sprawniej odpowiadać na potrzeby naszych partnerów.
Ten moment pozwolił mi też dostrzec, jak ogromny wpływ na rozwój organizacji ma współpraca pomiędzy zespołami. Nawet najlepsze rozwiązania techniczne nie przynoszą oczekiwanych efektów bez sprawnej komunikacji i wspólnego działania. Technologia ma znaczenie, ale o sukcesie decydują ludzie.
Jak na przestrzeni 30 lat zmieniła się branża – technologicznie, organizacyjnie i biznesowo?
JS: To były trzy dekady ogromnych zmian. Technologicznie branża zrobiła ogromny krok naprzód. Automatyzacja produkcji, cyfrowe zarządzanie procesami oraz rozwój produktów, sprawiły, że dziś możemy projektować coraz większe konstrukcje przy zachowaniu wysokich parametrów bezpieczeństwa, szczelności i komfortu użytkowania.
Od strony biznesowej polska branża bardzo dojrzała. Firmy, które jeszcze kilkanaście lat temu budowały swoją pozycję, dziś są rozpoznawalne na świecie. Wiele z nich nadal rozwija się pod kierownictwem pierwszego pokolenia przedsiębiorców, dzięki czemu zachowują dużą elastyczność i potrafią szybko reagować na zmieniające się warunki rynkowe.
Organizacyjnie warto też podkreślić rosnącą obecność kobiet w branży. Większa różnorodność zespołów wnosi nowe kompetencje i perspektywy, co pozytywnie wpływa na sposób zarządzania organizacjami.
Co obecnie jest największym wyzwaniem, a co największą szansą dla branży stolarki budowlanej w najbliższych latach?
JS: Do największych wyzwań zaliczyłabym przede wszystkim niestabilność sytuacji geopolitycznej, zakłócenia w łańcuchach dostaw, rosnące koszty energii i pracy oraz trudności z pozyskiwaniem wykwalifikowanych specjalistów. Zmiany pokoleniowe na rynku pracy sprawiają, że firmy muszą jeszcze mocniej inwestować w rozwój kompetencji i budowanie atrakcyjnego środowiska pracy.
Wyzwaniem pozostaje również silna konkurencja cenowa. Powinniśmy lepiej uświadamiać wartość, jaką wnosimy do naszych produktów – poprzez jakość, wysokie standardy działania i niezawodność. To właśnie te elementy powinny coraz częściej decydować o wyborze produktu, nie tylko cena.
Szansą dla branży jest rozwój zrównoważonego budownictwa i rosnące znaczenie modernizacji budynków. Coraz większy nacisk na efektywność energetyczną i renowacje będzie napędzał popyt na nowoczesne rozwiązania.
Dodatkowo polskie marki mają już ugruntowaną pozycję na zagranicznych rynkach, co daje dobre perspektywy dalszego rozwoju.
Jakie wartości, doświadczenia lub zasady chciałaby Pani przekazać młodszemu pokoleniu w branży?
JS: Przede wszystkim warto być otwartym na zmiany. Najlepiej radzą sobie ci, którzy potrafią się szybko dostosowywać i wykorzystują pojawiające się możliwości. Równie ważne jest budowanie relacji opartych na zaufaniu. W naszej branży liczą się nie tylko produkt i technologia, ale także wiarygodność partnera, terminowość oraz konsekwencja w realizacji zobowiązań.
Nie powinniśmy obawiać się zmian pokoleniowych. Młodzi ludzie wnoszą świeże spojrzenie, nowe kompetencje i odwagę we wdrażaniu innowacji. Połączenie ich energii z doświadczeniem osób od lat związanych z branżą daje najlepsze efekty.
I wreszcie – warto pamiętać, że sukces nie jest dziełem przypadku. Buduje się go konsekwencją, gotowością do zmian i relacjami opartymi na zaufaniu. To właśnie one sprawiają, że partnerzy chcą z nami współpracować przez wiele lat.
